Η ζωή μας δίχως το θάνατο θα ήταν ανούσια, όχι ότι ο θάνατος είναι η ουσία μας ζωής μας, αλλά μας που μας κινεί το ενδιαφέρον να απολαμβάνουμε την ζωή μας. Αν δεν πεθαίναμε, δεν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε γιατί η ζωή μας είναι όμορφη κι ωραία. Γιατί αξίζει να ζούμε. Αξία έχει οτιδήποτε κάποια στιγμή τελειώνει. Αν δεν τέλειωνε δεν θα είχε αξία. Για αυτό το λόγο και η ζωή μας τερματίζει.. Το ερώτημα λοιπόν που πρέπει να μας αφορά είναι: Όταν τελειώνει η ζωή μας, έχει ολοκληρωθεί ο στόχος μας ή φεύγουμε ελπίζοντας;
Αναγνωρίζοντας πως ο χρόνος μας είναι λιγοστός, μικρότερος από 365 ημέρες, ακόμα κι από μια ημέρα, βρισκόμαστε ενώπιον μας στιγμής. Καλούμενοι να ευχαριστηθούμε και να χαρούμε την στιγμή, ζώντας ουσιαστικά την κάθε στιγμή ξεχωριστά. Μπορεί να χτίζουμε την καθημερινότητά μας με βάση το θάνατο, αλλά ο θάνατος δεν μας απασχολεί, γιατί δεν είναι ο στόχος μας. Γιατί και μόνο που γνωρίζουμε πως θα πεθάνουμε, μας κάνει να αγαπούμε περισσότερο την ζωή μας.
Αναγνωρίζοντας πως ο χρόνος μας είναι λιγοστός, μικρότερος από 365 ημέρες, ακόμα κι από μια ημέρα, βρισκόμαστε ενώπιον μας στιγμής. Καλούμενοι να ευχαριστηθούμε και να χαρούμε την στιγμή, ζώντας ουσιαστικά την κάθε στιγμή ξεχωριστά. Μπορεί να χτίζουμε την καθημερινότητά μας με βάση το θάνατο, αλλά ο θάνατος δεν μας απασχολεί, γιατί δεν είναι ο στόχος μας. Γιατί και μόνο που γνωρίζουμε πως θα πεθάνουμε, μας κάνει να αγαπούμε περισσότερο την ζωή μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου